Het was voor mij een intensief weekend op Twitter. Aanleiding was mijn stuk in CW Opinie dat met toestemming online kwam op NieuwWij.nl. Ik lichtte mijn eerder geuite verbazing toe over de keuze van de EO om de rechtse en polariserende opiniemaker en Telegraaf-journalist Wierd Duk een podium te geven in het human intrest televisieprogramma ‘Adieu God’.

Wil ik Wierd Duk de mond snoeren? Boze tongen beweren het. En ze vinden dat natuurlijk vooral eng. Erg eng. Onverdraagzaam links. Maar voor wie het nog niet wist: zoveel macht heb ik gelukkig niet. Bovendien: we leven in een vrij land. Punt is dat Duk al enorm veel podia heeft, waaronder die van het grootste dagblad van ons land, De Telegraaf. Daarnaast is hij vaak te horen en te zien in allerlei programma’s op radio of televisie. Moet dan uitgerekend de Evangelische Omroep deze rechtse stemmingmaker een podium bieden door hem in een feel good setting zijn verhaal als ‘cultuur-christen’ te laten vertellen? Want ‘Adieu God’ is niet echt het programma waarin mensen kritisch worden doorgezaagd; eerder worden ze liefdevol geportretteerd. En omroepen maken toch hun eigen journalistieke keuzes, gevoed vanuit hun eigen morele kaders? Daarmee is mijn kritische noot richting de EO, maar ik trek dat ook breder naar BNNVARA, gewoon gerechtvaardigd.

In de tweet waarin ik eerder mijn verbazing had geuit over de aflevering van ‘Adieu God’, had ik Duk een racist genoemd. Dat was uitzonderlijk voor mijn doen. Zo vaak trek ik de racismekaart niet. Ik zie weleens tweets voorbij komen waarin Duk neonazi of fascist wordt genoemd. Die tweets like of retweet ik niet. Het is naar mijn gevoel over the top. Maar nu had ik zelf het R-woord gebruikt. Want ik was oprecht verbaasd over het feit dat de uiterst rechtse en polariserende stemmingmaker zijn persoonlijke verhaal mag doen bij Tijs van den Brink.

Natuurlijk kon ik me het afgelopen weekend boos maken over de valse suggesties van Fidan Ekiz op Twitter dat ik het kind van haar en Wierd Duk zou hebben genoemd. De leugen was gauw verspreid en het vergrootte de verontwaardiging op rechts. De Duk-volgers en trollen gingen extra hard los. Ik kreeg berichten binnen met ‘u bent walgelijk’ en ‘u bent ziek’. Die heb ik aan me voorbij laten gaan. En wat hielp was dat mensen mij steun betuigden, zowel zichtbaar als onzichtbaar.

Maar de grootste pijniging deed ik uiteindelijk mezelf aan. Want… is het wel eerlijk om Duk een racist te noemen? Ik heb er flink over nagedacht.

Ik had Duk één keer racist genoemd en wel in de bewuste tweet die ik enkele weken eerder had verstuurd en die ik in mijn artikel had aangehaald. Bij het verspreiden van het artikel zelf afgelopen weekend, heb ik dat bewust niet herhaald. Want Duk is in zijn directe omgang met medemensen hoogst waarschijnlijk geen racist en gewoon een goeie kerel. Een man die bovendien veel van de wereld gezien heeft en dus niet van zijn stoel valt als iemand een ander kleurtje heeft. Bovendien was hij getrouwd met de Turks-Nederlandse journaliste Fidan Ekiz.

Tja. Ik zie veel racisme, polarisatie en islamhaat in ons land. Maar racisten? Nee, die bestaan niet. Daar wringt voor mij iets fundamenteels. Iemand stuurde me een persoonlijk bericht: ‘Duk maakt racisme mogelijk, maar daarmee is hij nog geen racist.’ Op die opmerking heb ik een tijdje lopen kauwen. Want kun je ook over iemand zeggen ‘Hij maakt nationalisme mogelijk, maar hij is geen nationalist’? Of ‘Hij maakt polarisatie mogelijk, maar hij is geen volksmenner’? Dat vind ik toch iets te gekunsteld allemaal.

Daarom heb ik uiteindelijk geen spijt dat ik Wierd Duk in een tweet racist heb genoemd. Wierd Duk draagt bij aan een maatschappelijk klimaat waarin vier zaken kunnen gedijen en groeien: (1) moslimhaat, (2) angst voor én een gebrek aan empathie met vluchtelingen, (3) een gebrek aan respect voor zwarte Nederlanders met een hernieuwd historisch bewustzijn en (4) gebrek aan begrip tussen verschillende bevolkingsgroepen. Voorbeelden? Het zijn er teveel om in kort bestek op te noemen. Als het echt moet, wil ik er best publicaties bij halen en de discussie op inhoud voeren.

Uiteindelijk voer ik het debat liever op inhoud dan dat ik de racismekaart trek. Wie mijn  artikelen leest, weet dat ook wel. Het gaat me niet om Wierd Duk; het gaat me vooral om een prettiger en leefbaarder wereld met oog voor problemen, zonder deze op te kloppen en mensen te stigmatiseren. En soms leg ik graag een vinger op de zere plek als mensen daartoe een enorme stoorzender of sta-in-de-weg zijn. En gelukkig ben ik niet de enige.

racism

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties