11a_x_Jan_Bulens_fotoJan Bulens ontmoette ik als student journalistiek in 1992. Ik schreef een werkstuk over ‘vredesgeneraal’ Chiel von Meijenfeldt en kwam Bulens als belangrijke bron op het spoor. Een bezielend mens met wie ik altijd contact heb gehouden en aan wie ik goede herinneringen bewaar. Deze zomer overleed hij.

Een man met een missie. Dat was Jan Bulens die op 22 juli overleed, vijf dagen voordat hij 92 zou worden. Opgegroeid in een gereformeerd gezin in Rijswijk, ging hij als tiener naar de christelijke HBS in Den Haag. Hij zat in het verzet, samen met onder andere Chiel von Meijenfeldt die later generaal-majoor werd en bekendheid verwierf als ‘generaal voor de vrede’: boegbeeld in de strijd tegen plaatsing van kruisraketten in Nederland. Bulens was opgeleid als ingenieur in Delft en begon als docent in het voortgezet onderwijs in Den Haag. Daar wist hij scholieren te boeien met zijn bevlogen verhalen. Hij was geïnteresseerd in geschiedenis, filosofie en theologie. In de jaren zestig stond hij met andere gangmakers van de gereformeerde emancipatie aan de wieg van de christelijke kunstacademie (tegenwoordig ArtEZ Hogeschool). Ook was hij directeur van vormingscentrum De Witte Hei. Later zouden de oude verzetsvrienden Jan en Chiel elkaar treffen binnen de progressieve Evangelische Volkspartij (EVP). Voor deze partij stond Von Meijenfeldt twee keer nummer twee op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamerverkiezingen; Bulens zat in het landelijk partijbestuur. De overstap naar GroenLinks – waar de EVP in 1990 samen met PPR, PSP en CPN in opging – was voor Bulens een brug te ver. Hij bleef partijloos. In het CDA herkende Bulens onvoldoende het kritische en sociale geluid dat de ARP in de jaren zeventig kenmerkte. Hij sympathiseerde weliswaar met GroenLinks maar miste hier de beginselpolitiek. Christelijk geloof is bij uitstek de bron van radicale maatschappijkritiek, zeker vanwege de joodse wortels van de Bijbel, zo geloofde Bulens. Hij begon in 1988 met Schering & Inslag, kaderblad van de EVP. Terwijl deze partij in 1990 ophield te bestaan, ging hij door met het blad. Voormalige antirevolutionaire politici als Willem Aantjes en Bob Goudzwaard schreven artikelen. En ook politici als Jan Pronk, Sicco Mansholt, Ruud Lubbers, Gert Schutte en Ina Brouwer, alsmede theologen als Hans Bouma en Ab Harrewijn en oud-ambassadeur Edy Korthals Altes. In 1996 stopte Bulens met het blad; politiek commentator Willem Breedveld wijdde er een column aan in dagblad Trouw. Bulens was tot zijn dood abonnee van De Linker Wang, waarvan ik hoofdredacteur ben. Hij bracht de redactie in contact met onder andere Cathy Ubels-Veen en de voormalige Russische vredesgeneraal Nozhin wat leidde tot enkele artikelen. Deze zomer overleed Jan Bulens, liefdevol omringd door zijn vrouw en kinderen.

Bovenstaande tekst zal ook verschijnen in magazine De Linker Wang.