Halleluja. Een complete ontregeling. Zo lees ik het Pinksterverhaal. God stortte zijn Geest uit over de mensen, zo vertelt de Bijbel ons. Een grote groep mensen spreekt onbegrijpelijke tongentaal. Ze zijn blij en staan in vuur en vlam. Een gezamenlijke piekervaring. Jezus is op dat moment definitief van het toneel verdwenen. Juist dan wordt zijn bevrijdende en verrassende impact voelbaar.

Jezus had de wereld radicaal op z’n kop gezet. Onaanzienlijke mensen zette hij voorop. De onbevangenheid van kinderen was volgens hem een grote bron van levenskunst voor volwassenen. Heren en slaven konden volgens hem broeders zijn. Zonder het spirituele inzicht van vrouwen tastten mannen in het duister.

Mensen uit andere volken konden prima geïnspireerd raken door de bevrijdende God van dat kleine Joodse volk. Want uittocht uit de slavernij is er voor iedereen. Wie het boek van de Joden goed leest, kon dit universele en op humaniteit gerichte aspect er al in aantreffen. Jezus onthult en radicaliseert dat. Hij vertolkt en belichaamt het besef van universele bevrijding.

Maakt Jezus mij tot christen? Of maakt hij mij vooral mens? Ik geloof steeds sterker in dat laatste. Want als christen zit ik al gauw in een hokje met – als je niet uitkijkt – een kloppend geloofssysteem. Ik ben geen mens om christen te worden, maar christen om meer mens te worden. Tja, dit begint al aardig op die heilzame wartaal van Pinksteren te lijken. Lang leve de heilzame ontregeling die ons tot mens maakt.

In het voetspoor van Jezus zie ik vooral grenzen wegvallen. Zoals dat verhaal over een priester en een imam in een Afrikaans land waar christenen en moslims elkaar naar het leven staan. Wat doen deze twee geestelijken? Ze staan, zo las ik in de krant, eendrachtig naast elkaar en maken zich samen sterk voor vrede en onderling begrip. Zo brengen ze vrede en redden zij mensenlevens. Niet door hun geloofstradities te relativeren of aan elkaar op te leggen, maar door deze tot in de diepste spirituele kern te doorleven.

Pinksteren is voor christenen het feest van zending en missie. De boodschap van Jezus mag worden verkondigd aan de hele wereld. Verbluffend. Dan moet je wel van je eigen vastomlijnde overtuigingen vallen en in tongen gaan spreken. De geest werkt in al haar soevereiniteit in de harten van alle mensen van goede wil. Zij gaat haar ongekende gang. De ander verandert, maar jijzelf niet minder. Geen muur is te hoog en geen systeem te robuust. Ook niet de muren en systemen die zoekende mensen in naam van God of Jezus gebouwd hebben. Taal is ons lot. Maar wartaal ons heil.

Bovenstaande tekst heb ik geschreven voor de website http://www.protestant.nu en is daar ook gepubliceerd.