Hieronder het ‘Redactioneel’ dat ik schreef als eindredacteur van tijdschrift De Linker Wang voor het maart-nummer dat rond 2 maart verschijnt. Voor een proefabonnement of gratis proefnummer, kijk je op www.linkerwang.nl  

“Sesame Street vierde in 2009 het veertigjarig bestaan in de VS en Sesamstraat is nu ook 35 jaar op de Nederlandse televisie. Reden voor een tentoonstelling in Alkmaar die ik met vrouw en kinderen bezocht. De kleintjes vonden het prachtig: op de foto met Ernie en Bert, zitten in de auto van Tommie en kleding passen met Ieniminie. Ook werd de geschiedenis en filosofie van Sesamstraat laten zien.

De getoonde documentaire The World according to Sesame Street vertelde dat racisme, segregatie en sociale achterstanden in het Amerika van de jaren zestig de context vormden waarin het educatieve tv-programma ontstond. Beelden van dominee Martin Luther King en zijn beroemde rede (‘I have a dream’) had ik niet verwacht en bezorgden mij opnieuw even kippenvel.

De televisie bood kinderen tot 1970 alleen fictie in suburbs. Sesame Street koos voor de stad als realistisch decor. De vorming van kinderen stond centraal. Bijvoorbeeld over hoe je omgaat met diversiteit. Tot verbazing van de tv-makers kwamen er van collega’s over de hele wereld verzoeken om de tv-formule toe te passen in eigen land. Het programma werd niet domweg gekopieerd maar vaak zorgvuldig geïncultureerd. Inmiddels is Sesamstraat in zo’n 140 landen te zien.

Educatie gericht op emancipatie, recht en vrede. Dat sluit aan bij de onderwijsvisie van GroenLinks. Het leven is meer dan rekenen en taal. Het gaat ook om persoonlijke vorming en om de maatschappij. Een levensbeschouwelijke visie dus. Hoe verhoudt de vrijheid van onderwijs zich tot dit idealisme? Speelt naast de overheid ook de civil society een rol? Deze vragen komen aan de orde tijdens de studiedag over onderwijsvrijheid op 9 april. Een voorbeschouwing staat op pagina 8 en 9.

Emancipatie is voor GroenLinks altijd een sleutelwoord geweest. Femke Halsema wees daar graag op. Bij haar vertrek als partijleider sprak ze over ‘de plicht tot optimisme’ naar de wetenschapsfilosoof Karl Popper. Is dat misschien de seculiere variant van de bevlogen droom van Martin Luther King?

Ook rond Afghanistan is emancipatie een sleutelwoord. ‘We moeten vrouwen en meisjes bevrijden’, zegt Jolande Sap. Ze maakte een vliegende start, maar vloog niet uit de bocht dankzij haar eigen optreden én het vertrouwen dat het partijcongres in haar stelde. Maar hoe controleerbaar zijn de afspraken tussen Kamer en Kabinet, zo vraagt Hans Feddema zich terecht af (pagina 22).

Alsof ik naar Sesamstraat kijk en ik Bert – de congresganger – met gefronste wenkbrauwen tegen Ernie – het Tweede Kamerlid – hoor zeggen: ‘Ik houd niet van spelletjes’.”