Omdat GroenLinks eerder een voorstel had gedaan voor het uitzenden van politietrainers (waarover ik mijn twijfels had) én omdat het kabinet de afgelopen dagen diverse toezeggingen deed aan GroenLinks, kan ik mij de politieke beslissing van de Tweede Kamerfractie wel voorstellen. Ik constateer dat het aanzien van Nederland in NAVO-verband en ook de positie van GroenLinks in het politieke krachtenveld gebaat is bij een keuze voor een Nederlandse politiemissie naar Afghanistan. Mogelijk meer dan de bevolking in dat land er zelf bij gebaat is.

Worden de mensen in Afghanistan dan slechter van een politiemissie? Steunt GroenLinks deze missie over de ruggen van de mensen in Afghanistan heen? Nee, dat zal ik beslist niet beweren. Misschien kunnen we in sommige gebieden tijdelijk voor wat rust en stabiliteit zorgen. Maar ik ben ervan overtuigd dat de inmenging door NAVO-landen in Afghanistan – die begon met een militaire inval in 2001 en eindigt in 2014 als de Verenigde Staten het land definitief willen verlaten –  de bevolking per saldo meer onveiligheid en strijd opleveren dan vrede. De vraag is: wil je in deze context – hoe mooi opgetuigd ook – een onderdeel zijn van het totale politieke en militaire proces?

GroenLinks is niet verantwoordelijkheid voor hoe de westerse inmenging begon. Maar als er eenmaal een situatie is ontstaan, wil GroenLinks wel verantwoordelijkheid dragen voor wederopbouw. Dat siert de partij. Maar zolang de NAVO weigert met alle partijen in het land te praten en niet ook groepen als de Taliban – hoe lastig ook – probeert te betrekken bij de opbouw en dialoog, zal er van stabiliteit en vrede geen sprake zijn. Maar is dat eigenlijk wel een taak voor de NAVO? En is zo’n proces überhaupt mogelijk in een land waar de afgelopen veertig jaar voortdurend anarchie en oorlog heersten?

Hoewel ik van nature geen cynicus ben, weet ik dat het voor de meeste Afghanen uiteindelijk lood om oud ijzer is wat het Nederlandse parlement besloten heeft. Parlementaire ontwikkelingen en keuzes hebben GroenLinks vooral dichter in het centrum van de macht gebracht omdat Nederland en premier Rutte nu internationaal geen gezichtsverlies hoeven te lijden. Althans: gezichtsverlies richting onze machtige bondgenoten die zich steeds meer in het wespennest Afghanistan hebben gestoken. 

Maar is dat gezichtsverlies een primaire zorg voor GroenLinks? Ik meen van niet en denk dat de partij van Jolande Sap verkeerde politieke inschattingen heeft gemaakt en vooral de PvdA gisteren lelijk in de kou heeft laten staan.

Naschrift (31 januari): als deelnemer aan het GroenLinks-partijcongres op 5 februari hoop ik op een stevig en inhoudelijk debat. Maar wie wil afrekenen met de Tweede Kamerfractie is bij mij aan het verkeerde adres. GroenLinksers doen er goed aan om elkaar stevig te bevragen maar ook eenheid en onderling vertrouwen te bewaren.