‘Mijn gebed is dat Jan Peter Balkenende opnieuw premier wordt. Ik denk dat hij nog hard nodig is voor de moraal in Nederland en voor economisch herstel.’ Dit zegt Cees Vork – voorman van de gebedsbeweging Op de bres – vlak nadat hij het Torentje verlaat. Voor de derde keer had hij een persoonlijk gesprek met de premier.

‘Er is tussen ons een mate van vriendschap ontstaan’, vertelt Vork over zijn relatie met de CDA-leider. Meneer Vork bidt samen met honderden andere mensen niet alleen dat Balkenende weer premier wordt, maar ook voor een coalitie van CDA, VVD en ChristenUnie (Bron: Nederlands Dagblad, 26 mei).

Ook ik doe aan bidden. En ik doe aan politiek. Maar wat meneer Vork beweegt, gaat mijn pet te boven. Als het zo’n persoonlijke ontmoeting was tussen hem en de premier, zouden de beide heren dan ook samen hebben gebeden? De heer Vork moet dat minstens hebben voorgesteld. Want als je voor iemand bidt, en je ontmoet deze persoon ook diverse keren, dan ligt het in bevindelijk protestantse kring voor de hand om ook mét deze persoon te bidden.

Mijn fantasie slaat op hol.  ‘Zal ik samen met u bidden?’ De nuchtere Balkenende schuift wat ongemakkelijk op zijn stoel en slaakt zijn bekende zenuwachtige lachje. En… hij laat het toe. Het is een deel van zijn achterban, niet waar?

Wel verbindt Balkenende er vriendelijk doch dringend een voorwaarde aan: ‘U mag bidden voor mij persoonlijk, voor alle politici en voor een goede verkiezingsuitslag. Maar welke uitslag dat wordt, dat laten we over aan de kiezers.’ Vervolgens spreekt de premier – met de hete adem van de ChristenUnie in zijn nek – zijn dank en waardering uit voor het initiatief. 

Of zou de premier écht een vriendschap zijn aangegaan met de heer Vork, zoals laatstgenoemde beweert? En zou de premier zich dan laten voorbidden dat er een coalitie moet komen van CDA, VVD en ChristenUnie? Dat was immers het statement van de heer Vork. Dat moet een opluchting zijn geweest voor Balkenende. Zijn moeite met de PvdA in de afgelopen jaren was blijkbaar niet zomaar een particulier gevoel, maar een goddelijke intuïtie. Wat een geruststelling.

Alle gekheid op een stokje. Ik heb geen behoefte om bidden belachelijk te maken. Ikzelf doe ook aan bidden. En als progressief gelovige kies ik voor GroenLinks. Maar ik zal nooit bidden voor een bepaalde coalitie. Wel bid ik voor mezelf, mijn familie, mijn vrienden, voor sociale gerechtigheid, milieubehoud en minder wapengekletter en honger in de wereld. 

In mijn jongere jaren heb ik me weleens betrapt op de gedachte dat God GroenLinks zou stemmen. Ja, daar betrapte ik mijzelf op. Maar de heer Vork weet het gewoon zeker: God is rechts.