De Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP) vindt dat de islam de Nederlandse cultuur aantast. Als het aan deze partij ligt komt er geen minaret meer bij. De SGP wil de islam als ‘afgodsdienst’ zoveel mogelijk uit het publieke leven bannen en hooguit als tweederangs religie in de privésfeer toestaan. Dit blijkt ook uit het rapport ‘De islam in huis’ (2005).

Tot in de jaren tachtig moesten vooral rooms-katholieken het ontgelden. Ook nu citeren SGP-ers uit de ‘Nederlandse Geloofsbelijdenis’  (1561) waarin staat dat de ‘Paapse mis’ een ‘vervloekte afgoderij’ is. Maar ook voor SGP-ers wordt de wereld groter. En de Rooms Katholieke Kerk blijkt een bondgenoot te zijn in de strijd tegen homoseksualiteit, abortus en euthanasie.

De tijd verandert en het vijandbeeld verschuift. Zo maken rooms-katholieken langzamerhand plaats voor moslims als belichaming van het ultieme kwaad op de Bible Belt. Daar komt bij dat beoogd partijleider Kees van der Staaij (41) wat sterker geneigd is de emoties van zijn achterban te vertolken dan de eerbiedwaardige SGP-voorman Bas van der Vlies (67).

Als ik de logica van de ‘verschuivende vijand’ doortrek, zal de SGP moslims gaan accepteren als volwaardige medeburgers (en de orthodoxe moslims uiteraard als bondgenoten) zodra er buitenaardse wezens landen. De mens is immers geschapen naar Gods beeld, zo luidt dan de vrome maar ook angstige redenering. En marsmannetjes zijn dat niet. Dat verhult de menselijke reflex om datgene wat vreemd en anders is, automatisch gelijk te stellen met het kwaad.

Begrijp me niet verkeerd: daarvoor hoef je niet persé religieus te zijn of op het platteland te wonen. Het brengt me om een diepere vraag: wordt wereldvrede pas mogelijk als er oorlog met buitenaardse wezens dreigt? Kortom: accepteren we elkaar pas als we een gemeenschappelijke vijand hebben? 

Ik vind het opvallend dat juist de SGP, die zich als orthodox-christelijke partij bewust is van het ‘menselijk tekort’, primitieve onderbuikgevoelens lijkt te rechtvaardigen. Dat mensen tot veel slechts in staat zijn, zien we dagelijks in het nieuws. Laten we onszelf niet overschatten. Maar dat we bescheiden pogingen kunnen doen om vooroordelen te slechten en andere culturen het voordeel van de twijfel te geven… dat lijkt me als christen, maar bovenal als mens, toch een werkbaar ideaal.